آسیب های ناشی از آفتاب
تابش نور خورشید همراه با زندگی در اتمسفری با اکسیژن بالا منجر به بروز استرسهای آسیب زا و ناخواسته به پوست می شود.شدیدترین نتیجه آسیب های وارده ناشی از آفتاب سرطان پوست است. اما تغییراتی با شدت کمتر از تابش آفتاب نیز ناشی می گردد که شامل:
برای اینکه واکنش فتوشیمیایی در پوست رخ دهد، لازم است تا نور فرابنفش خورشید توسط کروموفورها جذب شود، که این امر می تواند موجب شروع یک سری از واکنش های فتوشیمیایی گردد که ممکن است منجر به بروز سرطان پوست یا تغییرات پیری ناشی از آفتاب شود.
این واکنش های فتوشیمیایی می توانند منجر به تغییراتی در DNA از جمله اکسیداسیون اسیدهای نوکلئیک شود. واکنش های اکسیداتیو همچنین می توانند پروتئین ها و لیپید ها را تغییر دهند که منجر به تغییراتی در عملکرد آنها شود. تجمع این تغییرات ممکن است منجر به پیری بافت شود.
اشعه UVبعلاوه می تواند موجب آسیب به سلول های بنیادی شده هم از قدرت کثیر آنها بکاهد و هم منجر به پیرپوستی گردد. استم سلها به واسطه استرسهای اکسیداتیو حاصله از این اشعه ها دیگر نمیتوانند همانند قبل سلول های دختر سالمی را ایجاد نمایند.
بدن به خوبی برای مقابله با استرس اکسیداتیو مجهز شده است، به طور طبیعی بدن با استفاده از آنتی اکسیدانهای( AO) آنزیمی و آنتی اکسیدانهای غیر آنزیمی آمادگی دارد تا این تغییرات را کاهش دهد. هرچند، نور خورشید و سایر مولد های رادیکال آزاد ( برای مثال سیگار کشیدن و آلودگی هوا) می تواند این سیستم را مختل کرده و منجر به غیر موثر بودن کنترلهای حفاظتی طبیعی شود و در نتیجه آن آسیب اکسیداتیو رخ دهد.